Жасым 33 те. Екі баланың анасымын. Анамның мінезі қиындау, бірақ арамдығы жоқ. Намаз оқиды. Алматыда қиналып, төркінге жакын бір қалаға көшіп келдік. Келгелі уақытым болса үйін жинап беремін. Енді уақыт өте келе шақыра беретін болды. Тіпті звондап, ұйықтап жатсынба дегенде.... Тіпті қаным басыма шауып.... Жолдасым да жуас. Ол келсе де барып кайтсак, ертесіне шақырады. Бармаймыз десем, өкпелегендей болып.... Ал мен болсам осының бәрінен мазам кетті.... Бір жаманы анам өз дегені ғана дұрыс деген көзқараста. Бір рет айтам деп халық жауы болдым. Жүрегім сыздап, жағдайым нашарлап бара жатқан соң, жаздым
