Бір жолы бір танысымнан болашақтағы жоспары жайлы сұрап едім, балалы болғысы келмейтінін айтты. Мен таңғалыспен себебін сұрадым. "Балам мені ешқашан мен оны жақсы көргендей жақсы көрмейтін болады"-деді. Бұл сөзінің жаны бардай көрінді... Оған қарсы ештеңе айтқан жоқпын... "Ата-ананың махаббаты қайта қайтарылатын емес, әрдайым тек қабылдап алынатын нәрсе сияқты. Біз қанша тырссақ та, анау айтқандай ата-анамыздың шексіз махаббатына тең келе алмаймыз, қарызын ешқашан өтей алмаймыз. Ата-анамыз сыйлаған махаббат, мейірімді, отбасы жылуын кейін өз балаларымызға қайтарып беру - біздің, балалардың міндеті сияқты. Осылай шеңбер бойымен жалғаса беретін сияқты..."-деген ой келді оның айтқанын тыңдағаннан кейін....
