Мен кіммін? Мен пендемін. Алла тағаланың жаратқан жұмыр басты пендесімін. Өмірге не үшін келгенімді, өмірдің мәнісі неде екенін кешегі күнге дейін түсінбей келген бір қазақпын.
Құдайға шүкір, еліміз тәуелсіздік алып, ұлттық болмысымызға оралғандай болып, дініміз бен ділімізді қалпына келтіріп жатқанда бетім оңға бұрылғандай болған Қазақ елінің бір азаматымын. Өзімді дұрыс деп ойлағанмен, кейде артынан қарағанда дұрыс болмай шығып опық жеп жататын кездерім болады.
Осы мен өмірде не бітірдім деп кей кездерде ойланам. Абай айтқандай күнде өзіме есеп беріп, ертеңімді болжап жүрген мен жоқпын. Неге? Оған айтар сылтауым көп. Жұмыс көп, уақыт жоқ деймін. Негізінде солай ма? Олай емес. Оны білемін. Біле тұра мойындағым келмейді.
Жалқаулыққа беріліп көп жұмыстарым бітпей қалады. Бұйырғаны болар деп өзімді жұбатқандай боламын. Оным да әбестік болар. Қазақ атамыз айтқан еңбек етсең ерінбей, тояды қарның тіленбей демекші, жалқаулық арқасында материалдық қиындықтарды да сезініп қалып жатамын.
Ең бір жаман жерім, біреуді байқамай жамандап жіберемін. Бұл не қасиет? Обай-ау он күнәнің тоғызы тілден емес пе? Оны білемін. Бірақ біле тұра қызбалықпен, басқаларды сыбап жіберемін.
