Мұхтар Шаханов - "АЛҒАШҚЫ МАХАББАТҚА ХАТ"
Бір үмітке бір үміт жалғадым,
Kөп-ақ екен бергенімнен алғаным.
Заңғар көкке самғағаным не керек,
Саған ұшып бармаған сон, арманым.
Әнмен айтып баландығын, пәктігін,
Көктем де етті зорға басып аптығын.
Күнде бакка кыдырғаным не керек,
Сен касымда болмаған соң, шаттығым.
Батты қанша күн қызарып,
атты қанша таң күліп,
Кеудемнен сан жұлдыз ағып,
тау кұлады жаңғырып.
Сондада мен сенімімнің беріктігін ән қылып,
Тым айнығыш сезімдерді ар отына жандырып,
Жүріп келем асыл әнім, жүріп келем паң күліп,
Өткен күннің бедерлерін өшірсе де сан күдік,
Екі адамнын саусағының ыстығы
Маңдайымда қалып қойды мәңгілік.
Қастерлеген бакыт атын, ар атын,
Сол екі қол болды менің канатым.
Біріншісі — анам қолы, әрине,
Екіншісі — сенің колың болатын.
Сенің қолын кішкене нәзік қана,
Нәзіктіктен тағдырға озып қара.
Сенің көңілің мен үшін шалқыған көл,
Сенің кеуден мен үшін жазық дала,
Ұғыстырды жылдардың жолы бізді,
Күдік бізден мәңгілік қолын үзді.
Қарсы алдымда күлімдеп тұрсың, міне,
Көкірегіне көп үміт толып ізгі.
Кайғысы мен шаттығын ерте келген,
Еркем едің өз әнін шерте келген.
Орамалың пәктіктің белгісіндей,
Желбірейді жарысып ерке желмен.
Арман құсым, сен мені адал түсін,
Саған теңдес мен кайдан табам мүсін,
Жылдар бойы көркіне көз байлаған,
Алғашкы іңкәр махаббат, аманбысың?
Соқпай кеттің көп болды, жағаға сен,
Бір жеңілдеп калушы ем аға десең.
Қақпаны көп, мылтықты мергені көп,
Белестерден өттің бе аман-есен?
Ұзақ жылдар сен маған таптырмадың,
Тасасынан іздетіп көп тұлғаның.
Түлкісі көп алдамшы ормандардан
Қалайша сен аман-сау өттін, жаным
Дәрменсіз ғой, дәрменсіз білек енді,
Шікәм көңіл көтермес мінегенді.
Жүрегімнің жазира күнгейінен
Сенің бейнең асқақтап түрегелді.
Өткердің ғой өмірдің көп белесін,
Құрбын саған қалайша өкпелесін?
Екі айырып кетсе де жолдар бізді,
Маған сырттай тілектес боп келесің.
Лапылдатып жаққанмен отты неше,
Жылдар бізден қайтеміз көп тілесе.
Мүмкін емес дедің сен сенімменен,
Мені біреу арзандап кетті десе.
Көкейінде жатсада сұрақ тұнып,
Қандай жақсы, жақсы ғой тұрақтылық,
Мені біреу ұсактап кетті десе,
Мүмкін емес дедің сен жылап тұрып.
Аз ба, көп пе шаттығым тереңімде,
Оны, әрине, жолымнан көремін де.
Мені ешқашан қимадың жамандыкқа,
Әйтеуір сен кимадың мені өлімге.
Мүмкін, өлі күшім кем, ісім бала,
Айқындалып келеді түсім жаңа.
Саған, күнім, мәңгілік қарыздармын,
Маған шексіз сенгенің үшін ғана!
