Енді әзіл әңгімеге кірісе берген еді, ауыз үйдің есігі шалқасынан ашылады. Жай мәлім, сөз қысқа. Мал жерді емеді,адам малды емеді.Ол сүт қатқан қою шайды жақсы көреді, бірақ оны ішпеді. Сөз көп, тыңдаушы аз. Қазір не таң атқанша отырып өлең айтатын сауық-сайран жоқ, не көңіл ңөтеретін той-топыр жоқ. Баяу ескен жел бірде басылады,бірде толқып жасыл шөптердің бастарын ақырын ғана қозғайды. Теңіз көкпеңбек,құм-қайрақ жағасы алтындай сап-сары
