Фариза Оңғарсынова
"Жетімнің монологы "
Базар іші дуылдап тұр. 12-13 жасар бала месқарын саудагердің алдындағы қуырылған құс етіне өзінің тарамыс қолдарын созып еді... Анау бірден байқап жиіркенішпен итеріп жіберді. Мен құлап жатқан баланың көзінен мынаны оқыдым:
Адамдар,
Адамдар қаталсыңдар!
Қаталдықтан әлі-ақ зар татарсыңдар.
Жалғыздықтан зарығып ашынғанда мен
Сендерді асылдар деп ем,
Сипайды-ау шашымнан дегем...
Жооқ! Тас екен жүректеріңде!
Шыншылдық деген жоқ екен тілектеріңде
Өздерің көлгірсіп жасырғаменен
Мейірімге сараңсыңдар,
Түбі содан жазымда табарсыңдар!
Бір жылы көзқарастарыңа зарыққанымда
Соның өзі-ақ бақыт қой қамыққан ұлға.
Найзағайдай атқылап жанарларыңда
Бір жола сөніп үмітім, балам жанымда
Жыртқыштар талап алғандай тарықпадым ба...
Әділеттен жұрдайсыңдар
Тақсіретін тартпай бір тынбайсыңдар!
Жала тартып сендерге жүгіндіп барып
Тас мүсіндеріңнен түңілдім налып.
Тағдырым менің титтейде елеңдетпеді
Бейжайлықтарың қорқытты
Мен емес, Сендер екенсіңдер бүгінгі ғаріп
Адалдыққа тапшысыңдар!
Әрине, данышпансығанда жақсысыңдар
Өзгенің қасіреттеріне
Қарайсыңдар қалайша есініп мүлде?
Бәрібір екен сендердің көм-төбелеріңе
Біреулердің көзінен жас кетпеді
Бұл күнде ұғындық бәрін
О адамдар! Сендердің зұлымдықтарың
Шыдатпай өртеді мені келіп,
Не деген пасық едіңдер....
Шуақсыз қорек емес пе, жасыл елімде
Мейірім аңсап жүрегім қансырап тұрған,
Зұлымдықтарыңмен қамшылаттыңдар!
Жанымда үміт, сенімімді көзге де ілмей,
Лақтырып тастап кеттіңдер, көзін жерге.
Сендерден байлық сұраман,
Сендерден байлық сұраман өліп кетсемде!
Алтындарыңды алмаспын төгіп кетсемде!
Мейірімге ғана мұқтажбын....
Білесіңдер ме?
Мейірімге ғана мұқтажбын.....