Ғабит атамыз айтқандай: «Кейбір көшеде, аялдамада, автобус ішінде нақ бір басқа жер таппағандай көптің көзінше құшақтасып тұрған жастарды көресің. Махаббат неғұрлым ұятты, әдепті келсе, соғұрлым қадірлі болмай ма? Бұл – сезімнің жалаңаштанып, әдеп пернесінің сырылуы емес пе? Сабыр, нысап, ар, ұят, әдеп бірінсіз-бірінің күні жоқ. Бәрі жиылып махаббатты құрайды. Бірін жоғалтсаң, бәрін жоғалтасың. Жаман қылық – жұқпалы аурудан да қиын, бірден бірге ауысса, ұрпағына да кетуі мүмкін».
