әлі есімде... сонау 1995 жыл... күздің қара суық күндері еді, жапырақтар кәрі әженің жаңа басқан киізіндер бір жерде қалың, бір жерде жұқа, енді бір жерде мүлдем көрінбейді. Палата. Ақырың ғана жұмсақ даусымен сөйлесіп, резеңге қолғаптарын киіп тұрған екі медицина қызметкері. Аулада әлгі жапырақтардды сыпырып жүрген күзетшінің шеңгелден буып жасаған сыпырғысының даусы әлсін-әлсін естіліп тұр... шыр етіп дүние есігін ашқанымда әлгі акушерка мені енді қолына ала бергенінде ақ халатына жіберіп қойғанмын, солай қызық болған)))))
