Бастағы ойға құрсау қоя алмайсың иә осы? Мәселен, мен лифтіге кірген кезде жердегі сызық бар ғой,лифтің шекарасы, әр жағы қараңғы шегі,шеті жоқ, сол жерге "соткам" түсіп кетсе не болар екен деп ойлаймын, сосын елестетіп кетіп, қорқам, лифтіге мінген сайын соткамды алыыыысс сөмкемнің түбінде ұстайм да жүрем. Көшеде де солай, кәріз суы ағып жатқан темір торланған құдықшаларға өлердей қымбат дүниең түсіп кетсе не болады екеен деп тұрам, қасқа! Аспанға қарап жүрейін десем, шешем есіме түседі, үйде бірдеңеге жұмсағанда таба алмай келетінмін, сосын ұрсады "сен қыз аспанға қарап жүресің ба? Көз алдыңдағыны көрмейсің" деп, өзі тауып әкелетін, таң қалатынмын, қайдан тапты, жаңа жоқ еді деп. Содан кейін аспанға қарамауға тырысам :) Жерге қарасам тесік санап кетем ше, пәлі неме. Солға немесе оңға қарап жүру керек шамасы. :) Әхәхәхәх, осылай не ойлайтыныңды жаза берсең, иә?
