Ата-әжелер жас кезіндегі азапты күндерін еске алып отырып, "Шіркін, сол кездер-ай!" дейді. Сол кезді аңсайды, сағынады. Бәріміз сондаймыз. Сол кезде қиналсақ та, өзімізді бақытсыз сезінсек те кейін тек жымиып еске алатын естелікке айналады. Өткенннің, өткенде қалған естеліктердің әдемі, аяулы боп көрінетіні неліктен екен? Қайта айналып келмейтіндіктен бе? Қолы жетпегенге үздіксіз талпына беретін адам болмысының тағы бір қыры ма? Қалай ойлайсыздар?
