Самұрық келісіп, шығып кеткен тобығы мен оң қолын салып береді. «Жауды аяған – жаралы»дегендей, алып құстың аңқаулық танытып, оңбай алданған жері - осы еді. Осылайша олар ұша-ұша, бір шағын ауылға кез болады. Бұл – Баранның ауылы еді. Баран алып құсқа: - Міне, мен соңғы рет өзімнің туып-өскен ауылымды көріп тұрмын. Енді өлтірсең де, өзің біл. Арманым жоқ! – дейді. - Мен сені жерге жетіп, қонған соң денеңді паршалап, түтіп, шоқып жеймін. Иманыңды үйіре бер! – дейді самұрық. Бірақ бұл – оның жарық дүниедегі айтқан соңғы сөзі еді. Баран болса, қолы мен тобығы салынған соң баяғы сау қалпына түскен болатын. Мылтығын құстың көк желкесіне тосып, дайындалып отырады. Самұрық төмендеп-төмендеп келіп, жерге қонуға екі-үш қадам қалғанда ол мылтығымен алып құсты атып өлтіреді де, жерге топ ете түседі. Сөйтіп, бір ажалдан аман қалған айлакер аңшы асықпай аяңдап, ауылына жетеді...
