Қодар мен Қамқаның масқара, бірақ жазықсыз өлімінен соң Абай шошынып ауырып жатып қалады.Сол кезде Барлас пен Байкөкше Ұлжан ауылына келіп бір ай уақыт өлең, жыр, термелерді шырқап, содан Абайға рухани күш пайда болып, аурынан айығып кетеді. Тіпті Ұлжан ман Зеренің баласының жазылуына осы ақындардың септігі тиді деп риза болғандығы сондай, үстеріне жібектен шапан кигізіп, астарына бір-бір жүйрік аттан мінгізіп жіберген.
Барлас қайтарда:
Шырағым, ер жетерсің,
Ер жетсең сірә не етерсің,
Алысқа шырқап кетерсің,
Шындасаң шыңға жетерсің,-
деп кеп Абайға домбыраны ұсынды.
І томда "Қайтқанда" деген тарауда (соңғы жағында) Абай мен Құнанбай (әкесі) Қарқаралыға барғанда көрсетілген. Бесінші сыныптың әдебиет оқулығында үзінді етіп берілген.
