ДӘУЛЕН - көне түркi тiлiнде төбенiң, таудың басын, жалпы, дөңестiң бәрiн «дәуле» деп атайтын болған. Қазақ тiлiне ол «дәу» түрiнде жетiп отыр. «Дулыға» сөзi де осы сөзбен төркiндеседi. «Дәуле» сөзiн адамға қатысты айтқанда, мәртебесi биiк, мерейi үстем деген мағынаны бередi.
