Мен ең алғашқы рет бір баланы ұнаттым жіне сонымен 6 ай бірге жүрдік. Мен оны қатты жақсы көрдім. Ең алғашқы қиналысым да осыдан басталды. Себебі өмірімде бірінші рет сондай сезімді басымнан өткіздім. Оны сонша жақсы көре тұрып, қоштастым, себебі ол оқуға кететін болып, онсыз қиналам деп ойладым, сөйтіп өзімшілдік жасап, сөзіне құлақ аспай тастап кете бардым. Міне, содан бері 2 жылдан аса уақыт өтті. Әлі ұмытқам жоқ. Оның Басқа қызы бар. Маған хабарласып тұрады, кездесіп тұрамыз. Жамандыққа қия алмамймын. Оған деген сезімім өшпейтін сияқты. Оны кездестірмей тұрғанда ешбір жігітке көзімді де салмаушы едім, махаббат дегенді білмейтінмін. Достарым ұмытасың дегенге өзімді сендіргім келді, сендім де, алайда оның бекер сияқты... енді... қалай ұмытам?
