Ақ парақтағы ойлар 23.04.2017 жариялады
Кешегі өткен күннен бастап менің өмірім бейне бір толқын іспетті. Бір құбылады да тұрды. Таңның атысы мен кештің аяқталуына дейін бітпейтін жанталас. Барлығы беймәлім бір жерге асығуда. Таңертең біреуі аялдамаға асықса, ал біреуі кептелісте тұрып, күніге бұл жұмысқа баруының жаның жегенін айтып қарғыс айтуда. Қазір бір тынымсыз қалатын болсаң, бүкіл жаңалықтан құр қалып, үңгірде тұрып келген адамның күйін кешкендей боласың.

Қызық негізі, бұрындары мұндай болмаған секілді еді. Қайдан келген құбылыс екен? Әлде бұл уақытша ма екен? Туған-туыс түгілі, ауылдағы атам мен әжеге де жете алмайтын болдық қой, осы бір тынымсыз тіршіліктің, "ЖҰМЫСБАСТЫЛЫҚ" деген жай ғана бір сөзге сүйеніп, оларды бір мауқымыз басылғанша құшағымызға алуды кейінге қалдыруды жөн көреміз.

Білеміз дұрыс еместігін, бірақ не шара қазіргі өмір осындай күйді талап етеді емес пе?!

2 пікір

Жұмыс істегің келмесе депутаттың баласына күйеуге шыға сал.
Депутат емес бұл қисынсыз есіңде болсын ақша қолдың кірі.
117,374 сұрақ
300,539 жауап
153,171 пікір
64,118 қолданушы