Қазақ әдебиетінде жазушылар мен ақындар өз шығармаларының негізгі идеясын ашу, оқырманды белгілі бір ойға жетелеу мақсатында эпиграфтарды (басқы сөздерді) жиі қолданады. Олар көбінесе халық ауыз әдебиетінен, ұлы тұлғалардың сөздерінен немесе қасиетті кітаптардан алынады.
1. Әзілхан Нұршайықов — «Махаббат, қызық мол жылдар» (Роман)
Бұл шығарманың аты да, оның эпиграфы да ұлы Абайдың өлеңінен алынған.
Эпиграф:
«Қайда екен, шіркін, сол жылдар, Махаббат, қызық мол жылдар? Ақырын-ақырын жылыстап, Алыстап кетті-ау құрғырлар!» (Абай Құнанбайұлы)
2. Мұқағали Мақатаев — «Райымбек! Райымбек!» (Поэма)
Поэма «Ақтабан шұбырынды» заманындағы қазақ тарихы мен батырлығын баяндайтындықтан, ақын эпиграф ретінде сол дәуірдің мұңын арқалаған халық әнінің сөзін алған.
Эпиграф:
«Қаратаудың басынан көш келеді, Көшкен сайын бір тайлақ бос келеді...» (Халық әні «Елім-ай»)
3. Шыңғыс Айтматов — «Ғасырдан да ұзақ күн» (Боранды бекет)
Айтматов қазақ әдебиетіне ортақ тұлға болғандықтан, оның әлемге әйгілі романындағы эпиграфты атап өту маңызды. Ол армян ақынының сөзін алған.
Эпиграф:
«Бұл кітап — менің тәнім дегейсің, Бұл сөз — менің жаным дегейсің...» (Григор Нарекаци, «Қасірет кітабы»)
4. Мұхтар Әуезов — «Абай жолы» (Роман-эпопея)
Мұхтар Әуезов эпопеяның әр кітабы мен тарауларына эпиграф қоймаса да, кейде тарау атауларының өзін халық даналығымен немесе Абайдың сөздерімен үндестіріп отырған (мысалы, "Өрде", "Қияда" т.б.). Дегенмен, зерттеушілер романның жалпы рухына Абайдың өз сөзі эпиграф болуға лайық деп санайды:
Мысал (бейресми эпиграф ретінде жиі айтылады):
«Өлді деуге бола ма, ойлаңдаршы, Өлмейтұғын артына сөз қалдырған?»
5. Ілияс Есенберлин — «Көшпенділер» трилогиясы
Трилогиядағы бөлімдерде автор тарихи тұлғалардың нақыл сөздерін немесе жыраулар поэзиясын эпиграф ретінде пайдаланады. Мысалы, Асан Қайғының, Бұқар жыраудың толғаулары жиі кездеседі.
