Менің туған сіңлім бар жасы 2 де. Туысқан ағамның қызы бар оның да жасы 2 де. Өзімнің сіңлім әлі сөйлеп, жүрмейді.Оны қатты жақсы көремін. Туысқан ағамның үйіне барғанда, кішкентай қызы маған жабыса береді. мұрны ағып жүреді, қатты жиіркенемін. Кішкентай балаға ұрысса психологиясы өзгеретінін білем, бірақ маған жақындаса өзімнен алыстату үшін ұрыссам да, қолын қағып жіберсем де кетпейді.
Мұндай ситуация бірінші рет емес, осыдан 7,8 жыл бұрында болған.
Айтайын дегенім, мен ондайды қаламаймын, бірақ маған жақпайды, сол қасиетім үшін өзімді тасжүрек адам сияқты да сезінемін. Мұндайда не істеу керек?
